Κρέμασαν τα νταούλια στο... σαλόνι

Κρέμασαν τα νταούλια στο... σαλόνι

Συγκέντρωση στο Σπόρτιγκ οργανώνει ο ΣΥΡΙΖΑ τη Δευτέρα 19 Ιανουαρίου με θέμα(Wink «Ο αγώνας συνεχίζεται - Ούτε βήμα πίσω». Ομιλητής ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρας, ενώ θα χαιρετίσει ο Μαν. Γλέζος.

Δεν ξέρω τι συμπέρασμα βγάζουν οι αριστεροί του καναπέ. Εμένα πάντως αυτά τα ηρωικά μου μοιάζουν σαν εκείνο «το όπλο παραπόδα» που πέταξε ο Ζαχαριάδης για να κρύψει τα λάθη και τις ανημπόριες του ή σαν τα «δεν θα γίνει δικτατορία» που διακήρυσσαν ο Αντρέας και ο Κύρκος λίγο πριν έλθει η χούντα και πατήσει τη χώρα, αποκαλύπτοντας τις ευθύνες τους για ένα κίνημα που στα λόγια τους αναπτυσσόταν αλλά ευνουχιζόταν με τις πράξεις τους.

Ούτε βήμα πίσω λοιπόν. Μα αυτό κάτι δεν θυμίζει; Όχι, δεν θυμίζει απλώς, είναι αντιγραφή του συνθήματος που έριξε ο Τσίπρας μιλώντας στη συνάντηση του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην Αθήνα. Πώς τα λέει ο μεγάλος!

«Ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας στην μαζική μαχητική ειρηνική διαμαρτυρία.
• Ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας να διεκδικεί ένα μέλλον, που δεν θα είναι η ανασφάλιστη και η επισφαλής εργασία.
• Ούτε βήμα πίσω από το δικαίωμα της νεολαίας σε δωρεάν δημόσια αξιοπρεπή παιδεία.
• Ούτε βήμα πίσω από την υπεράσπιση της δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων, απέναντι στην αυθαιρεσία και την καταστολή.
• Ούτε βήμα πίσω από την υπεράσπιση των ανθρώπινων αναγκών και των δημόσιων αγαθών, απέναντι στον καταναγκασμό του κέρδους»

Μα υπάρχει κάποιος πολιτικάντης σε αυτό τον τόπο που να μην τα δέχεται όλα αυτά;

Όχι, ισχυρίζεται ο Τσίπρας. Μόνο αυτοί τα λένε και για αυτό «Ήμασταν η μόνη πολιτική δύναμη που μίλησε από την πρώτη στιγμή για εξέγερση. Γίναμε στόχος όλου του πολιτικού συστήματος».

Για προσέξτε εκείνο το εισαγωγικό για «μαζική ειρηνική διαμαρτυρία» και ας αναρωτηθούμε παρέα αν αυτό ακριβώς έλεγαν Αλαβάνοι, Τσίπρες και Δραγασάκηδες εκείνες τις ημέρες. Αν για τέτοιες δηλώσεις δέχτηκαν κριτική.
Ας σημειώσουμε λοιπόν ότι «ξέχασαν» τι δήλωναν, ότι ακόμη και τώρα δεν έχουν λέξη να πουν για τους πλιατσικολόγους βαρβάρους (αλήθεια γιατίWink και ας προσμετρήσουμε ότι από όλα τα γεγονότα του Δεκέμβρη και όλες τις συζητήσεις που προκλήθηκαν ένα μόνο διαφοροποιεί πλέον τον Τσίπρα: «Ήμασταν η μόνη πολιτική δύναμη που μίλησε από την πρώτη στιγμή για εξέγερση».

Μπορεί για τους αριστεριστές του καναπέ αυτό να αρκεί. Οι λέξεις έχουν τη σημασία τους και η χρησιμοποίηση της μιας ή της άλλης δείχνει ποιος είσαι και τι στόχους έχεις . Αλλά αυτό, προφανώς, ισχύει και για πολλούς άλλους όρους που έχουν εξοβελιστεί από το Συνασπισμό και σιγά σιγά και από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πόσοι από δαύτους χρησιμοποιούν τη λέξη ιμπεριαλισμός; Πόσοι αντιστρατεύονται τον καπιταλισμό και όχι, κατά τις προσφιλείς τους διατυπώσεις, τον «ακραίο καπιταλισμό» το «νεοφιλελευθερισμό» ή τον «καπιταλισμό - καζίνο»; Πόσοι μιλούν έστω για Νέα Τάξη και πόσοι την αντιστρατεύονται;

Η συνέχεια εδώ...