Μη μου πείτε ότι θα φύγετε τώρα στο καλύτερο. Χρόνος. Προτείνω να μείνετε όλοι εδώ.
Να φέρουμε κεριά, τότε.
Κι εσύ θέλεις να μείνουμε εδώ;
Η απόφασή σου εξαρτάται από τη δική μου;
Αν το θέλεις...
Και βέβαια το θέλω.
Δεν ξέρω τι να πω.
Πες το ίδιο με μένα.
Εντάξει!
Έτσι σε θέλω. Χρόνος. Τι μουσική υπάρχει εδώ;
Πήγαινε να διαλέξεις μόνη σου.
Ωραία! Πηγαίνει στο άλλο δωμάτιο.
Δάσκαλε, όλα καλά;
Χαίρομαι για τη σημερινή σου υπέρβαση.
Δεν είσαι ο μόνος... Χρόνος. Ήθελα να πω...
Ξέρω... Χρόνος. Η χαρά λειτουργεί συμπληρωματικά με την ανθρωπιά.
Αυτό ήθελα ν’ ακούσω, δάσκαλε.
Άσε το δάσκαλο ήσυχο και κοίτα γύρω σου.
Αν δεν είναι καλά... Σιωπή.
Καλά είναι το μέλλον μας!
Να ’σαι καλά, Χάρη.
Ακούτε, ακούτε;
Είναι δυνατόν να μην ακούμε;
Είναι το αγαπημένο μου!
Κλασική μουσική έβαλες;
Πειράζει;
Σίγουρα όχι το δάσκαλο.
Εσένα;
Ό,τι ποθείς!
Τότε;
Απλώς πάλι με ξάφνιασες.
Η ένατη του Beethoven περιέχει πολλά.
Μην αρχίσεις...
Αυτό πρέπει... Δεν θα πω για τον τίτλο...
Με το χαμόγελο στα χείλη. Καλά τότε, πες το...
Αυτό το έργο είναι μία προσφορά χωρίς εκπτώσεις.
Πες και κάτι άλλο να καταλάβουμε κι εμείς.
Ο δημιουργός του δεν μπορούσε να το ακούσει. Το έγραψε αποκλειστικά για τους άλλους.
Ήταν κουφός τότε.
Έτσι και για τους δασκάλους της ανθρωπότητας...
Γράφουν το έργο τους μόνο για τους άλλους.
Δεν το μοιράζονται όπως νομίζουμε συχνά, το μοιράζουν.
Σας αρέσει τουλάχιστον; Χρόνος. Γιατί δεν είπατε τίποτα.
Δεν το δοκίμασα ακόμα και θα ήθελα να το κάνουμε μαζί.
Τι άλλο θα ζήσω σήμερα;
Είμαστε ήδη στο αύριο.
Κι εμείς θα δοκιμάσουμε.
Ωραία! Πόσο χαίρομαι που δεν αντιδρά κανένας!
Υπονοείς κάτι, Χάρη;
Εγώ; Αστειεύεσαι, φαντάζομαι! Ο Χάρης τούς σερβίρει όλους και περιμένει να δοκιμάσουν όλοι μαζί. Λοιπόν, πώς σας φαίνεται;
Περίμενε, περίμενε...
Τι έγινε;
Για να δω την ετικέτα.
Τι έχει η ετικέτα;
Τίποτα, τίποτα... Χρόνος. Μου θύμισε ένα έργο του Vincent.
Πραγματικά είναι η νύχτα της ανθρωπιάς.
Δεν θα μας φέρεις κάτι να τσιμπήσουμε;
Με τόσο καλή παρέα, τι άλλο να κάνω;
Έρχομαι να σε βοηθήσω.
Καθίστε εσείς εδώ. Χρόνος. Θα πάμε εμείς.
Σίγουρα;
Βέβαια. Χρόνος. Τι νομίζεις ότι δεν θα τα καταφέρουμε;
Έλα μαζί μου. Χρόνος. Αρκετά έκανες σήμερα.
Δεν ξέρω τι να πω!
Μη λες τίποτα! Έτσι δεν θα κάνεις λάθος.
Μιλάς σε φιλόλογο, θυμάσαι; Πώς να μην πω τίποτα; Περίμενες εσύ αυτή την εξέλιξη;
Γιατί να την περιμένω; Σιωπή. Την ήθελα!
Απλώς από ποια ώρα και μετά;
Από τότε που τον συνάντησα...
Γιατί τα πράγματα είναι τόσο απλά με σένα;
Για δύο λόγους!
Έχεις και δύο λόγους!
Βέβαια! Χρόνος. Ο πρώτος είναι ότι δεν μ’ αρέσουν τα δύσκολα.
Και ο δεύτερος;
Τώρα έχω τον άνθρωπό μου για τα δύσκολα.
Ούτε θεώρημα πληρότητας να άκουγα!
http://www.lygeros.org/4565-gr.html
τις προηγούμενες σκηνές μπορείτε πιο εύκολα να τις βρείτε εδώ
🙏 Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο και θέλεις να στηρίξεις τη δουλειά μου,
0 Σχόλια
Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Οι απόψεις του ιστολογίου δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν με τα περιεχόμενα στου άρθρου.
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε