Ο Μήτσος και η ομπρέλα

Ο Μήτσος και η ομπρέλα 

Ο Μήτσος ήταν γνωστός σε όλο το χωριό για την παράξενη συνήθειά του: δεν έπαιρνε ποτέ ομπρέλα, ακόμα κι αν ο ουρανός άνοιγε και έβρεχε καρεκλοπόδαρα. Πίστευε ακράδαντα ότι ο Θεός έριχνε βροχή για να «ποτίσει» τους ανθρώπους με μυαλό, και δεν ήθελε με τίποτα να μπλοκάρει αυτή την «προμήθεια». «Η ομπρέλα είναι σαν να λες στον Θεό ‘δεν θέλω άλλο μυαλό, φτάνει!’», έλεγε στους φίλους του, που τον κοιτούσαν σαν να είχε κατέβει από τον Άρη. 

Ένα πρωί, ο Μήτσος είχε μια σημαντική συνέντευξη για δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία στην πόλη. Ξύπνησε, φόρεσε το καλύτερο κουστούμι του – ένα παλιό, αλλά καλοσιδερωμένο κομμάτι που είχε αγοράσει από το παζάρι – και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός ήταν μαύρος σαν κάρβουνο, και η βροχή έπεφτε με τόση δύναμη που τα σοκάκια είχαν γίνει μικρά ποτάμια. Ο Μήτσος χαμογέλασε. «Τέλεια μέρα για να γεμίσω το κεφάλι μου με έξτρα μυαλό πριν τη συνέντευξη!» είπε στον εαυτό του και βγήκε έξω χωρίς δεύτερη σκέψη. 

Καθώς περπατούσε προς το σταθμό του τρένου, η βροχή τον έκανε μούσκεμα μέσα σε δευτερόλεπτα. Το κουστούμι του έγινε σαν σφουγγαρόπανο, τα μαλλιά του κόλλησαν στο μέτωπο σαν βρεγμένη γάτα, και τα παπούτσια του έκαναν «πλατς-πλουτς» σε κάθε βήμα. Οι περαστικοί τον κοιτούσαν και κουνούσαν το κεφάλι, κάποιοι του φώναζαν «Πάρε μια ομπρέλα, τρελέ!» αλλά ο Μήτσος απαντούσε με ένα περήφανο χαμόγελο: «Δεν θέλω να χάσω ούτε σταγόνα από το μυαλό που μου στέλνει ο Θεός!» 

Φτάνοντας στο κτίριο της εταιρείας, ο Μήτσος μπήκε μέσα στάζοντας νερό από παντού. Η γραμματέας τον κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα, σαν να έβλεπε εξωγήινο. «Κύριε… εε… είστε καλά;» τον ρώτησε, προσπαθώντας να μην γελάσει. «Μια χαρά!» απάντησε ο Μήτσος, ενώ μια μικρή λίμνη σχηματιζόταν κάτω από τα πόδια του. «Απλά, δεν ήθελα να μπλοκάρω το μυαλό που μου έστειλε ο Θεός σήμερα. Είδατε τι βροχή είναι έξω; Μεγάλη ευκαιρία!» 

Η γραμματέας τον οδήγησε στο γραφείο του διευθυντή, που τον περίμενε για τη συνέντευξη. Ο διευθυντής, ένας σοβαρός κύριος με γυαλιά, τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και ρώτησε: «Κύριε Μήτσο, γιατί είστε… έτσι; Δεν είδατε ότι βρέχει;» Ο Μήτσος, με απόλυτη σοβαρότητα, εξήγησε τη θεωρία του για τη βροχή και το μυαλό, ενώ ο διευθυντής τον κοιτούσε σαν να προσπαθούσε να καταλάβει αν ήταν ιδιοφυΐα ή απλά τρελός. 

Στο τέλος της συνέντευξης, ο διευθυντής δεν άντεξε και ξέσπασε σε γέλια. «Κύριε Μήτσο», του είπε, «δεν ξέρω αν είστε ο κατάλληλος για τη δουλειά, αλλά σίγουρα είστε ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος που έχω γνωρίσει! Θα σας πάρουμε, αλλά με έναν όρο: την επόμενη φορά που θα βρέχει, να φέρετε ομπρέλα, γιατί δεν έχουμε άλλα χαλιά να αντέξουν τόσο νερό!» 

Ο Μήτσος γύρισε σπίτι του χαρούμενος, ακόμα μούσκεμα, σίγουρος ότι η βροχή του είχε φέρει όχι μόνο μυαλό, αλλά και δουλειά! 

 --------------------------------------------------------------------------------