Ο Τσίπρας και η αθέλητη ενίσχυση του Μητσοτάκη

Παιχνίδι στρατηγικής

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο απλά όσο φαίνονται. Αυτοί που θέλουν —ή λένε ότι θέλουν— την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα ίσως να μην καταλαβαίνουν ότι, με κάθε τους κίνηση, ενισχύουν την κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και ναι, κάποιοι μπορεί να το κάνουν συνειδητά, σαν να παίζουν ένα μυστικο-πρακτορικό παιχνίδι πολιτικής στρατηγικής.

Η επιστροφή του Τσίπρα ως ηγέτη της αντιπολίτευσης δίνει στον Μητσοτάκη μια σχεδόν αυτοματοποιημένη «πολιτική ασπίδα»: κάθε σύγκριση με τον πρώην πρωθυπουργό μοιάζει να τον καθιστά πιο σταθερό, πιο ικανό, πιο ελκυστικό για τους αναποφάσιστους. Το αποτέλεσμα είναι ότι η πολιτική αντιπαράθεση, που φαινομενικά λειτουργεί υπέρ της δημοκρατίας και του διαλόγου, μπορεί να καταλήξει ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση: στην εδραίωση της κυριαρχίας του νυν πρωθυπουργού.

Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο: κάποιοι το κάνουν αθέλητα, πιστεύοντας ότι υποστηρίζουν μια «δυνατή αντιπολίτευση». Άλλοι, οι πιο στρατηγικοί, γνωρίζουν ακριβώς τι κάνουν. Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, το αποτέλεσμα δεν καθορίζεται πάντα από τις προθέσεις, αλλά από το πώς οι πράξεις σου αλληλεπιδρούν με τα γεγονότα και τις αντιδράσεις των άλλων.

Η επιστροφή του Τσίπρα δεν είναι απλώς ένα πολιτικό γεγονός. Είναι ένα τεστ στρατηγικής: ποιοι καταλαβαίνουν το πραγματικό παιχνίδι και ποιοι απλώς πιστεύουν ότι παίζουν;