Η Ευρωπαϊκή υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο

Η Ευρωπαϊκή Υποκρισία σε Όλο της το Μεγαλείο: Θέλουν την Τουρκία στην Άμυνα κατά της Ρωσίας, ενώ Κατέχει Κυπριακό Έδαφος και Απειλεί την Ελλάδα

του ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΥ – Ιστολόγος από την άνοιξη του 2008

Πόσο ανώμαλα σκέφτεται η ΕΕ

Ενοχλείται από τις θέσεις του Τραμπ για την Ουκρανία και δεν ενοχλείται για την κατοχή από την τουρκία ενός ευρωπαϊκού, Κυπριακού κομματιού εδώ και 50 χρόνια και τις απειλές πολέμου απέναντι στην χώρα μας!
Οι αντιφάσεις, τα δύο μέτρα και σταθμά και τις γεωπολιτικές σκοπιμότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι, η στάση της ΕΕ προκαλεί έντονο προβληματισμό:
Από τη μία πλευρά, εμφανίζεται εξαιρετικά ευαίσθητη στο ζήτημα της Ουκρανίας και δικαίως, καθώς πρόκειται για παραβίαση εδαφικής κυριαρχίας από τρίτη δύναμη (Ρωσία).
Από την άλλη, κάνει σχεδόν τα «στραβά μάτια» εδώ και 50 χρόνια στην εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, η οποία είναι όχι απλώς τρίτη δύναμη, αλλά και υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ (έστω και τυπικά πλέον).

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Τουρκία:
Απειλεί ανοιχτά την Ελλάδα με πόλεμο (casus belli για τα 12 ν.μ.).
Παραβιάζει καθημερινά τον εθνικό εναέριο χώρο και τα χωρικά ύδατα.
Επαναφέρει νεο-οθωμανικές ρητορικές και επιδίδεται σε υβριδικές επιθέσεις μέσω μεταναστευτικών ροών.

Και τι κάνει η ΕΕ; Εκφράζει «ανησυχία», προτείνει «διάλογο» και χαϊδεύει τον Ερντογάν με δισεκατομμύρια ευρώ για το μεταναστευτικό.

Όταν όμως ο Τραμπ μιλήσει κατά της εμπλοκής στην Ουκρανία ή πει ότι οι Ευρωπαίοι να πληρώνουν για την άμυνά τους, η ΕΕ εξανίσταται!

Πρόκειται πράγματι για:
Πλήρη ηθική ανακολουθία.
Επιλεκτική ευαισθησία.
Ευρω-υποκρισία μπροστά στον τουρκικό αναθεωρητισμό και την απροκάλυπτη απειλή σε δύο κράτη-μέλη (Ελλάδα και Κύπρο).

Ίσως το πρόβλημα είναι ότι η ΕΕ, σε μεγάλο βαθμό, βλέπει την ασφάλεια των μελών της όχι με βάση αρχές, αλλά με βάση τα συμφέροντα των ισχυρών μελών της, κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας. Και η Γερμανία, όπως γνωρίζουμε, έχει μακρόχρονες οικονομικές και γεωστρατηγικές σχέσεις με την Τουρκία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εξελιχθεί σε ένα γεωπολιτικό κατασκεύασμα το οποίο λειτουργεί λιγότερο με βάση αρχές και περισσότερο με βάση την ατζέντα των ισχυρών μελών της και κυρίως με γνώμονα το πώς δεν θα χαλάσει τις δουλειές τους.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα, για άλλη μία φορά, όταν η ΕΕ δεν δίστασε να ενοχληθεί δημόσια από τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για την Ουκρανία, ότι δηλαδή οι ΗΠΑ δεν έχουν υποχρέωση να υπερασπίζονται επ’ άπειρον την Ευρώπη, αν η ίδια δεν επενδύει στην άμυνά της.
Κι όμως, η ίδια αυτή Ευρώπη δεν ενοχλείται καθόλου που:
Η Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της ΕΕ, τελεί υπό μερική κατοχή από την Τουρκία εδώ και 50 χρόνια.
Η Τουρκία διατηρεί στρατό κατοχής σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Απειλεί με casus belli την Ελλάδα, αν τολμήσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.
Αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στα νησιά, δημιουργώντας ένα γκρίζο παραλήρημα που κάθε μέρα πλησιάζει την πολεμική πρόκληση.

Και τι κάνει η ΕΕ;
Αγκαλιάζει την Τουρκία!
Προωθεί συζητήσεις για συμμετοχή της Τουρκίας στην κοινή ευρωπαϊκή άμυνα απέναντι στη Ρωσία. Ναι, η ίδια Τουρκία που αγοράζει ρωσικούς S-400, συνεργάζεται ενεργά με το Κατάρ και το Ιράν, εκβιάζει τη Δύση με μεταναστευτικά ρεύματα, και παίζει το ρόλο του χρήσιμου αποσταθεροποιητή σε τρεις ηπείρους!

Η Ευρώπη με το βλέμμα στο Βερολίνο και το χέρι στο πορτοφόλι

Πίσω από την παράλογη ανοχή προς την Τουρκία υπάρχει πάντα η Γερμανία:
Με εκατομμύρια τουρκικής καταγωγής ψηφοφόρους.
Με ισχυρές οικονομικές εξαρτήσεις και βιομηχανικές επενδύσεις.
Με εμμονή στη διατήρηση «ανοιχτών διαύλων» με την Άγκυρα για το ενεργειακό και μεταναστευτικό.

Η Γαλλία από την άλλη, παρότι περιστασιακά υψώνει φωνή, δεν φτάνει στο σημείο να ζητήσει κυρώσεις ούτε να μπλοκάρει συμφωνίες. Η υπόλοιπη Ευρώπη είτε αδιαφορεί είτε παρακολουθεί παθητικά, αρκούμενη σε ψηφίσματα χωρίς αντίκρισμα.

Η Τουρκία ως “σύμμαχος” σε δύο μέτωπα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια αποθέωση παραλογισμού, θέλει να εντάξει την Τουρκία σε σχήματα κοινής άμυνας, θεωρώντας την «χρήσιμη» απέναντι στη ρωσική απειλή. Ποια Τουρκία;
Αυτή που:
Δεν είναι μέλος της ΕΕ.
Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία (!).
Υπονομεύει το ΝΑΤΟ με τακτικές που εξυπηρετούν το Κρεμλίνο.
Κάνει ασκήσεις με το Πακιστάν και παραγγέλνει ρωσικά οπλικά συστήματα.

Αν αυτή είναι η Ευρώπη της “κοινής πολιτικής ασφάλειας”, τότε ζούμε σ’ ένα ευρωπαϊκό ανέκδοτο.

Ούτε λέξη για το ψευδοκράτος

Το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος, παράνομο κατασκεύασμα, παραμένει ουσιαστικά αναγνωρισμένο de facto από τις κινήσεις ανοχής και τις διαδοχικές υποχωρήσεις των Βρυξελλών.
Ούτε λόγος για οικονομικές κυρώσεις. Ούτε λέξη για εκδίωξη των εποίκων. Ούτε πρόθεση για πιέσεις στην Τουρκία να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής. Όχι, αυτά είναι… λεπτομέρειες μπροστά στον στόχο της “ευρωπαϊκής συνοχής”.

Ελλάδα και Κύπρος: κράτη-μέλη δεύτερης κατηγορίας

Για την ΕΕ, Ελλάδα και Κύπρος είναι κράτη-μέλη μόνο όταν πρέπει να εφαρμόσουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας ή να δώσουν λιμάνια και αεροδρόμια στο ΝΑΤΟ.
Όταν όμως πρόκειται για τα δικά τους κυριαρχικά δικαιώματα, μετατρέπονται σε ενοχλητικούς Βαλκάνιους που εμποδίζουν την "πολυδιάστατη" ευρωτουρκική στρατηγική.

Η πολιτική του κατευνασμού προς την Τουρκία είναι πλέον τόσο βαθιά ριζωμένη, που η ΕΕ μοιάζει περισσότερο πρόθυμη να καλοπιάσει τον Ερντογάν παρά να προστατεύσει δύο από τα δικά της μέλη.

Ποιος τελικά απειλεί την Ευρώπη;

Όσο η ΕΕ συγκαλύπτει τον επεκτατισμό της Τουρκίας, την ίδια στιγμή που παρουσιάζει τον Τραμπ ως “απειλή” για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, γίνεται προφανές πως το πραγματικό της πρόβλημα δεν είναι η άμυνα, είναι η αδυναμία της να σταθεί με αρχές, ισοτιμία και λογική.

Για την ώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει περισσότερο με ένα θερμοκήπιο υποκρισίας, παρά με ένας οργανισμός ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Και δυστυχώς, όσο εμείς στην Ελλάδα και την Κύπρο εξακολουθούμε να περιμένουμε «στήριξη από τους εταίρους», κινδυνεύουμε να γίνουμε τα μόνιμα πιόνια στο γεωπολιτικό σκάκι της Ευρώπης και να βρεθούμε χωρίς άμυνα και χωρίς συμμαχίες, σε μια στιγμή που η ιστορία επιστρέφει με σκληρό τρόπο.