Η Συμμαχία του Νότου: Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις Βρυξέλλες

Η Συμμαχία του Νότου: Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να περιμένει από τις Βρυξέλλες

Εδώ και δεκαετίες, η Ελλάδα προσπαθεί να παίξει «το ευρωπαϊκό χαρτί» με πίστη, υπομονή και σε πολλές περιπτώσεις με αυτοθυσία. Στήριξε πολιτικές που της επέβαλαν ασφυκτικά μνημόνια, δέχθηκε τον ρόλο του “καλού μαθητή” ακόμα και όταν τα συμφέροντά της θίγονταν ευθέως, και επέμεινε να βλέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως στρατηγικό της εταίρο και εγγυητή ασφάλειας.

Όμως, πενήντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η πραγματικότητα φωνάζει:
Η ΕΕ δεν πρόκειται να σταθεί ποτέ αποφασιστικά απέναντι στην Τουρκία.

Η μεγάλη αυταπάτη: Η Τουρκία ως «εταίρος»

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο δεν επιβάλλει ουσιαστικές κυρώσεις στην Τουρκία για την κατοχή της Βόρειας Κύπρου, για την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου στη Μεσόγειο ή για τις καθημερινές απειλές πολέμου εναντίον της Ελλάδας, αλλά εξετάζει σοβαρά τη συμμετοχή της Άγκυρας στον ευρωπαϊκό αμυντικό σχεδιασμό απέναντι στη Ρωσία!

Από πότε μια χώρα που απειλεί με πόλεμο ευρωπαϊκή χώρα (Ελλάδα – casus belli) και κατέχει παράνομα εδάφη άλλης ευρωπαϊκής χώρας (Κύπρος), θεωρείται αξιόπιστος σύμμαχος και προσκεκλημένος στη στρατηγική άμυνα της Ευρώπης;

Η στρατηγική της υποκρισίας

Οι Βρυξέλλες έχουν επιλέξει τη γεωπολιτική υποκρισία ως πολιτική αρχή. Καταδικάζουν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά κάνουν τα στραβά μάτια στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Διαδηλώνουν υπέρ του διεθνούς δικαίου, αλλά χαιρετίζουν τον Ερντογάν σαν “κλειδοκράτορα” της μεταναστευτικής ροής, τάζοντάς του δις ευρώ και πολιτικά ανταλλάγματα.
Και τώρα, επιθυμούν και μια… ευρωτουρκική αμυντική συνεργασία, σαν να μην υπάρχει Ελλάδα και Κύπρος.

Αυτή η στάση δεν είναι απλώς αδιάφορη. Είναι προσβλητική και πολύ επικίνδυνη.

Η ανατολική Μεσόγειος έχει δικά της συμφέροντα

Σε αυτό το γεωπολιτικό κενό που αφήνουν οι Βρυξέλλες, η Ελλάδα οφείλει να ενισχύσει τις πραγματικές στρατηγικές της σχέσεις. Και αυτές δεν βρίσκονται στο Παρίσι ή το Βερολίνο, αλλά στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ουάσιγκτον.

Η τετραμερής του Νότου
Κύπρος – Ελλάδα: κοινή ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα, κοινά εθνικά συμφέροντα και στρατηγική σύμπλευση σε ενεργειακά, αμυντικά και διπλωματικά μέτωπα.
Ισραήλ: μια περιφερειακή υπερδύναμη με εξαιρετική τεχνολογική και αμυντική ισχύ, σταθερός εχθρός της τουρκικής νεο-οθωμανικής επιρροής.
Αίγυπτος: δύναμη με γεωστρατηγική θέση-κλειδί, φιλοδυτική προσέγγιση και κοινά συμφέροντα στον καθορισμό θαλασσίων ζωνών και την αποτροπή του τουρκικού επεκτατισμού.
ΗΠΑ: παρά τις εναλλαγές στην πολιτική ηγεσία, η Ουάσιγκτον έχει ξεκαθαρίσει πως επιθυμεί μια σταθερή, φιλοδυτική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο, και η συμμαχία αυτή εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντά της.

Συνεργασία σε όλους τους τομείς

Αυτή η Συμμαχία του Νότου δεν είναι θεωρητική.
Ήδη υπάρχουν κοινά στρατιωτικά γυμνάσια, συνεργασία σε ζητήματα ασφάλειας και ενέργειας, συντονισμένες διπλωματικές θέσεις και η δυνατότητα για ενιαία θαλάσσια στρατηγική.

Η Ελλάδα μπορεί (και πρέπει) να αξιοποιήσει:
τον αγωγό EastMed και τα κοιτάσματα της Κύπρου και του Ισραήλ,
την ενεργειακή συνεργασία με την Αίγυπτο,
την τεχνολογική στήριξη από το Ισραήλ,
και φυσικά, την πολιτική και στρατιωτική αιγίδα των ΗΠΑ.

Το διακύβευμα: κυριαρχία και ειρήνη

Η ανασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο δεν οφείλεται στην παρουσία της Ελλάδας, αλλά στην τουρκική επιθετικότητα. Και η ΕΕ έχει αποτύχει να το αναγνωρίσει.

Η Συμμαχία του Νότου είναι μια συμμαχία κυρίαρχων κρατών που θέλουν ειρήνη, σταθερότητα, ανάπτυξη και αμοιβαίο σεβασμό.

Αν η ΕΕ δεν μπορεί ή δεν θέλει να υπερασπιστεί τα σύνορά της, ας αφήσει εκείνους που μπορούν.
Αν οι Βρυξέλλες θέλουν τον Ερντογάν στο τραπέζι, ας του δώσουν θέση. Εμείς όμως δεν έχουμε θέση σε αυτό το τραπέζι κοροϊδίας.