Υγεία με το κιλό και με ΦΠΑ: Ο φαρμακοϋπαλληλισμός του Υπουργείου Υγείας

Υγεία με το κιλό και με ΦΠΑ: Ο φαρμακοϋπαλληλισμός του Υπουργείου Υγείας

Είναι τα "υπουργεία Υγείας" αυτό που λέει ο τίτλος τους, ή είναι "υπουργία εμπορίου";

Ο τίτλος λέει "υπουργείο Υγείας", άρα θα έπρεπε να υπηρετεί την υγεία των πολιτών. Όμως, στην πράξη πολλές φορές λειτουργεί ως υπουργείο Εμπορίου Φαρμάκων, Εμβολίων και Υπηρεσιών Υγείας, ή ακόμη χειρότερα, ως τμήμα δημοσίων σχέσεων των φαρμακοβιομηχανιών.

Αν δούμε πώς διαμορφώνονται οι πολιτικές:
Αντί να προάγουν την πρόληψη, την καλή διατροφή και τη φυσική ζωή, προωθούν φαρμακευτικές λύσεις για χρόνια νοσήματα.
Αντί να εκπαιδεύουν τον πληθυσμό να μην αρρωσταίνει, κάνουν εκστρατείες για να καταναλώνει "προληπτικά" φάρμακα.
Αντί να ενισχύουν την πρωτοβάθμια φροντίδα και τη δημόσια υγεία, χρηματοδοτούν μεγάλες ιδιωτικές κλινικές και συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα (ΣΔΙΤ).
Αντί να αναγνωρίζουν τις παρενέργειες πολιτικών που προκαλούν μεταβολικά νοσήματα, παχυσαρκία και κατάθλιψη, μιλούν μόνο για «γονίδια» και «τύχη».

Άρα, εύλογα μπορεί κάποιος να πει:

"Δεν έχουμε Υπουργείο Υγείας. Έχουμε Υπουργείο Χημικής Διαχείρισης Ασθενών."

Ή πιο σαρκαστικά:

"Ένα Υπουργείο Υγείας θα έπρεπε να κλείνει φαρμακεία, όχι να τα εγκαινιάζει."

Η φράση «Ένα Υπουργείο Υγείας θα έπρεπε να κλείνει φαρμακεία, όχι να τα εγκαινιάζει» είναι ρητορική, προκλητική και εσκεμμένα υπερβολική, αλλά βασίζεται σε μια πιο βαθιά λογική:

✅ Από πού προκύπτουν λοιπόν τα εγκαίνια του υπουργείου σε φαρμακεία;

Από την ίδια τη φύση της υγείας:
Αν ένα Υπουργείο πραγματικά φρόντιζε την υγεία των πολιτών  με σωστή ενημέρωση, διατροφή, καθαρό περιβάλλον, άσκηση, ψυχική ισορροπία, θα υπήρχαν λιγότεροι ασθενείς.
Άρα θα υπήρχε λιγότερη ανάγκη για φάρμακα, φαρμακεία, γιατρούς, νοσοκομεία και διαγνωστικά κέντρα.
Δηλαδή, ένα επιτυχημένο Υπουργείο Υγείας, σε έναν ιδανικό κόσμο, θα οδηγούσε σε μείωση του «πελατολογίου» της φαρμακευτικής αγοράς.

📌 Η ειρωνεία του πράγματος:

Η υγεία, όταν είναι πραγματική, δεν φέρνει κέρδος.

Αν είσαι υγιής:
Δεν αγοράζεις φάρμακα.
Δεν πας σε διαγνωστικά.
Δεν χρειάζεσαι γιατρούς.
Δεν κάνεις check-up κάθε 6 μήνες.
Δεν είσαι «καλός πελάτης» για το σύστημα.

Άρα, η φαρμακευτική βιομηχανία και το ιατροβιομηχανικό σύμπλεγμα ζουν από την αρρώστια, όχι από την υγεία.

🔁 Συνεπώς, το παράδοξο είναι:

Όσο περισσότερα φαρμακεία ανοίγουν, όσο περισσότερα φάρμακα κυκλοφορούν, όσο περισσότερες εξετάσεις διαφημίζονται, τόσο περισσότερο αποτυγχάνει το Υπουργείο Υγείας στον ρόλο του, που δεν είναι να διαχειρίζεται αρρώστιες, αλλά να τις αποτρέπει.

🧠 Άρα, η φράση σημαίνει:

Αν ένα Υπουργείο Υγείας ήταν όντως επιτυχημένο, τότε τα φαρμακεία θα έκλειναν από έλλειψη δουλειάς, και όχι να αυξάνονται σαν περίπτερα.
Η επιτυχία του θα ήταν... η μείωση της «αγοράς υγείας», όχι η μεγέθυνσή της.

Σε μια εποχή που μπορείς να πάρεις χάπια για να κοιμηθείς, χάπια για να ξυπνήσεις, χάπια για να φας και χάπια για να μην φας, το Υπουργείο Υγείας μοιάζει περισσότερο με μεταπτυχιακό πρόγραμμα πωλήσεων της Pfizer, παρά με θεσμό πρόληψης και φροντίδας της υγείας.

Και ποιος είπε ότι το Υπουργείο Υγείας είναι για την υγεία; Εδώ και καιρό, η μόνη "πρόληψη" που εφαρμόζεται είναι η πρόληψη της πτώσης των κερδών των φαρμακευτικών. Με υπουργούς που χαμογελάνε στις κορδέλες εγκαινίων νέων φαρμακείων και με διαφημίσεις τύπου «ελέγξτε τώρα τα πάντα με μία αιμοληψία μόνο 199€», το μήνυμα είναι σαφές:

Η αρρώστια είναι το νέο χρυσάφι.
Και το κράτος... συνεταιρίζεται στο ορυχείο.

💊 Αν είσαι υγιής, είσαι πρόβλημα.

Ο υγιής πολίτης δεν συμφέρει. Δεν αγοράζει φάρμακα, δεν πάει στα διαγνωστικά, δεν κάνει τεστ για "δείκτες". Δεν έχει ανασφάλειες, ούτε εξαρτάται. Είναι αυτάρκης, διαβάζει, περπατάει, τρώει κρέας και αυγά χωρίς ενοχές και δεν μπαίνει στο καλούπι του «ασθενή καταναλωτή».

Άρα;

Πρέπει να τον πείσουμε πως κάτι έχει, ή έστω ότι θα έχει.
Πως κάποια χοληστερίνη, κάποια βιταμίνη, κάποιο μικρόβιο καραδοκεί.
Και ότι η λύση βρίσκεται στο ράφι του φαρμακείου με ΦΠΑ 13%.

⚕️ Το Υπουργείο Υγείας ως θυγατρική του εμπορίου:

Το Υπουργείο δεν χρηματοδοτεί την υγεία, χρηματοδοτεί την αρρώστια:
Χρήμα για φάρμακα, όχι για διατροφολογική εκπαίδευση.
Χρήμα για τεστ, όχι για περπάτημα, πάρκα, κίνητρα άσκησης.
Χρήμα για ΜΕΘ, όχι για πρόληψη ώστε να μη φτάσεις εκεί.
Χρήμα για εμβολιαστικά προγράμματα και "υγειονομική συμμόρφωση", όχι για ψυχική ευεξία και ενδυνάμωση.

Μια υγειονομική πολιτική που πανηγυρίζει για το πόσα φαρμακεία ανοίγουν, είναι σαν υπουργείο Παιδείας που πανηγυρίζει επειδή αυξήθηκαν τα φροντιστήρια.

Αλλά ξέχασα: Αυτό το κάνουν κι εκείνοι...

🧠 Η αρρώστια είναι χρήμα. Η υγεία, σκάνδαλο.

Αν όλοι είμαστε καλά, το σύστημα καταρρέει. Γιατί όλο το μοντέλο βασίζεται στην αρρώστια ως ανάγκη και στον πολίτη ως φορέα ελλείψεων.
Πρέπει κάτι να μην σου φτάνει: Βιταμίνη, ορμόνη, ένζυμο, φερριτίνη, ντοπαμίνη. Όλα μετριούνται, όλα πουλιούνται.

Έτσι, το Υπουργείο Υγείας δεν είναι πια θεματοφύλακας της δημόσιας υγείας, αλλά λογιστήριο ενός ακήρυχτου φαρμακευτικού πολέμου.
Κι εσύ; Στρατιώτης με συνταγή. Ένα νούμερο σε ένα ΑΜΚΑ.

🧾 Υγεία με το κιλό και μην ξεχάσετε την απόδειξη.

Η αποθέωση έρχεται όταν πλέον η υγεία γίνεται προϊόν ραφιού:
Πακέτα check-up.
Προληπτικά εμβόλια για κάθε γρίπη της μόδας.
Αντιβιώσεις «μήπως και».
Συμπληρώματα για κάθε ηλικία, φύλο και εποχή.

Και σε όλα αυτά, το Υπουργείο επιδοτεί, διαφημίζει και πιέζει.
Γιατί, αν δεν τα αγοράσεις εσύ... θα τα χρεωθεί το κράτος. Κι αυτό δεν συμφέρει κανέναν, εκτός από τις εταιρείες.

 Συμπέρασμα;

Αν το Υπουργείο Υγείας έκανε σωστά τη δουλειά του:

Θα μειωνόταν η φαρμακευτική κατανάλωση, όχι θα εκτοξευόταν.
Θα έκλειναν φαρμακεία από έλλειψη πελατών, όχι θα εγκαινιάζονταν πανηγυρικά.
Ο γιατρός θα ήταν σύμβουλος ζωής, όχι πωλητής σκευασμάτων.

Αλλά είπαμε: Υγεία χωρίς τιμολόγιο δεν υφίσταται.

Και κάπως έτσι, το Υπουργείο Υγείας μετατράπηκε οριστικά στο:

Υπουργείο Εμπορίου Αρρώστιας και Ελπίδας.