Το σύνθημα τους είναι ένα: «Εμείς ή το χάος».

Μόνο που το χάος… είναι ήδη εδώ.

Εδώ και καιρό, η κυβερνητική επιχειρηματολογία έχει συμπτυχθεί σε μια φράση-καταφύγιο:
Ναι, υπήρξαν λάθη. Ναι, αναγνωρίζονται οι αδυναμίες. Αλλά ποιος άλλος υπάρχει;
Σύμφωνα με αυτήν τη λογική, τα σφάλματα διορθώνονται, οι παθογένειες ξεπερνιούνται , όμως η εξουσία πρέπει να μείνει σταθερά στα ίδια χέρια, γιατί οι άλλοι είναι... ανεπαρκείς.

Πρόκειται για πολιτική αδράνεια που μεταμφιέζεται σε «υπευθυνότητα».
Η φράση «εμείς ή το χάος» δεν αποτελεί πια πολιτικό λόγο· είναι μια έκκληση φόβου, μια ρητορική απόγνωσης, που απευθύνεται σε ένα ακροατήριο που διστάζει, φοβάται και εύχεται απλώς να μην έρθουν χειρότερα.
Όμως όταν, μετά από έξι έτη διακυβέρνησης, αυτό είναι το μόνο αφήγημα που απομένει, τότε η αποτυχία δεν είναι υπόθεση κριτικής. Είναι γεγονός.

Η ζωή, ωστόσο, δεν επιτρέπει την παρηγοριά του συνθήματος. Η καθημερινότητα φωνάζει.
Πώς να επικαλεστείς σταθερότητα όταν δεν μπορείς να διασφαλίσεις ούτε τα στοιχειώδη, όπως ένα δίκτυο σιδηροδρόμων χωρίς θανατηφόρα δυστυχήματα;
Πώς να μιλήσεις για επιτελικό κράτος, όταν σκάνδαλα όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτουν δομές εξουσίας που περισσότερο θυμίζουν πελατειακό παρακράτος παρά σύγχρονη διοίκηση;

Η εξωτερική πολιτική παρουσιάζεται ως «ήρεμη δύναμη». Στην πραγματικότητα όμως, η χώρα έχει απολέσει ερείσματα:
— Υιοθέτησε μονομερώς την πιο επιθετική στάση έναντι της Ρωσίας, χωρίς στρατηγικά ανταλλάγματα,
— Επέτρεψε στην Τουρκία να «ξεπλυθεί» μέσω συμφωνιών φιλίας που αποδυνάμωσαν το δίκτυο συμμαχιών στην Ανατολική Μεσόγειο,
— Παραμέλησε τις σχέσεις με το Κάιρο, παρέδωσε πεδίο στη Λιβύη, και αποξένωσε εταίρους που παραδοσιακά στήριζαν την Ελλάδα.

Είναι πλέον αμφίβολο αν απομένει γεωπολιτική αξιοπιστία. Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι εξοπλίζουν ξανά την Άγκυρα, κι εμείς παρακολουθούμε, δεσμευμένοι σε μια «φιλία» χωρίς αντίκρισμα. Αυτή δεν είναι σταθερότητα. Είναι έκπτωση.

Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση απλώς ακολούθησε εξωτερικές επιταγές χωρίς να διαμορφώσει εθνική στρατηγική:
— Η «πράσινη μετάβαση» μεταφράστηκε σε υπέρογκο ενεργειακό κόστος,
— Το μεταναστευτικό διαχειρίστηκε επιφανειακά,
— Οι κοινωνικές πολιτικές μετατράπηκαν σε διαδοχικά επεισόδια ιδεολογικής ασυνέπειας, από woke υπερβάσεις σε ξαφνικές αποκηρύξεις, ανάλογα με το ακροατήριο.

Όλο αυτό δεν είναι πολιτική διακυβέρνηση. Είναι διαχείριση εντυπώσεων.
Και όταν ήρθε η τραγωδία των Τεμπών, η προσπάθεια συγκάλυψης αντί να περιορίσει τη ζημιά, την πολλαπλασίασε.

Όταν ακολούθησε το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το αφήγημα περί «επιτελικού κράτους» κατέρρευσε ολοσχερώς.

Ποια κυβερνησιμότητα λοιπόν;
Όταν το κράτος δεν ελέγχει ούτε τις τιμές, ούτε τα σύνορα, ούτε τη ροή των επιδοτήσεων, ούτε καν τον εαυτό του.
Δεν είναι δίλημμα: εσείς ή το χάος.
Είναι διαπίστωση: το χάος είστε εσείς.

Γιατί:
– Η αδράνεια δεν είναι σταθερότητα.
– Η υποβάθμιση δεν είναι πρόοδος.
– Η απουσία σχεδίου δεν είναι σοβαρότητα.

Σταθερότητα σημαίνει:
– Διεθνή ερείσματα, που δεν εξαντλούνται σε δηλώσεις.
– Εσωτερικό σχέδιο που δίνει κατεύθυνση, συνοχή και αυτοπεποίθηση.

Και τα δύο χάθηκαν.
Το πρώτο παραχωρήθηκε έναντι πρόσκαιρων εντυπώσεων.
Το δεύτερο δεν υπήρξε ποτέ.

Αλλά αν υποθέσουμε ότι υπήρχε ένας πολιτικός,
– με γνώση των ισορροπιών,
– με προειδοποιήσεις που επιβεβαιώθηκαν,
– με θητεία δίχως σκάνδαλα τύπου Τεμπών ή ΟΠΕΚΕΠΕ,
– που μίλησε για σύνορα, αυτάρκεια, εθνική στρατηγική, πολύ πριν γίνει διεθνής τάση…

Αν υπήρχε μια τέτοια πολιτική πρόταση, τότε ναι, η συζήτηση θα άλλαζε.
Γιατί θα υπήρχε εναλλακτική. Όχι «φωτισμένη», όχι ιδεατή, αλλά ρεαλιστική.

Κι ίσως αυτό να φοβούνται σήμερα:
Ένα πολιτικό ρεύμα που ακόμα δεν έχει πάρει σχήμα κόμματος, αλλά ήδη προκαλεί ανησυχία στο κατεστημένο.
Πολεμούν κάτι που δεν υφίσταται ακόμα, κι όμως το αισθάνονται σαν απειλή.

Δεν ειπώθηκε όνομα.
Κι όμως όλοι κατάλαβαν.

Και αυτό είναι ίσως η αρχή μιας απαίτησης.
Που δεν διατυπώθηκε ακόμη, αλλά ωριμάζει.
Σιωπηλά, υπομονετικά, επίμονα.