Όταν η αλήθεια βγαίνει από την Ευρώπη, κι εμείς κάνουμε τους ανήξερους

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν γνωστό στους πάντες , εκτός απ’ αυτούς που πληρώνονται για να ξέρουν. Όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έφερε στο φως όσα έκρυβαν κάτω από το χαλί, άρχισαν τα θεατρικά: "σοκ", "οργή", "μηδενική ανοχή". Μόνο που κανείς δεν γελά πια. Εκτός απ’ όσους έχουν απομείνει να βλέπουν αυτή τη χώρα να κυβερνιέται από ανίκανους ή συνένοχους. Και στα εθνικά; Μην ανησυχείτε. Ετοιμάζονται να μοιράσουν το φταίξιμο με κυβέρνηση πολλών,  για να μη φταίει τελικά κανείς.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ούτε καινούριο, ούτε ξαφνικό. Εδώ και καιρό υπήρχαν πληροφορίες, ψίθυροι, καταγγελίες. Κι όμως, κανείς δεν έκανε τίποτα, μέχρι που επενέβη η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Και τότε, ξαφνικά, ξύπνησαν όλοι. Δηλώσεις, καταγγελίες, "οργή". Πού ήταν τόσο καιρό; Ποιον κοροϊδεύουν;

Η Εισαγγελία της ΕΕ, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε φτάσει στο σημείο να δώσει εντολή καταγραφής τηλεφωνικών συνομιλιών της συμμορίας. Αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται ξαφνικά, ούτε ελαφρά τη καρδία. Σημαίνει ότι υπήρχε σοβαρό υπόβαθρο. Και ερωτώ: Από τον περασμένο Ιανουάριο είχε ξεκινήσει αυτό, και μόλις τώρα "έμαθαν"; Οι ελληνικές υπηρεσίες "διερευνούσαν" και κανείς δεν ενημέρωσε τον πρωθυπουργό; Ούτε η ΕΥΠ; Ποιον δουλεύουν;

Και το χειρότερο; Η γελοιότητα της άγνοιας μετατρέπεται σε κανονικότητα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στον θυμό, ξεσπάει και το γέλιο. Πικρό, ειρωνικό. Γιατί πια, η υποκρισία ξεχειλίζει.

Αλλά ας έρθουμε στο αύριο. Γιατί όλα αυτά μπορεί να είναι απλώς το προοίμιο. Αν προκύψουν εκλογές και όλα δείχνουν ότι οδεύουμε προς τα εκεί, είναι πολύ πιθανή μια κυβέρνηση συνεργασίας. Κι αυτό, προσωπικά, με ανησυχεί βαθύτατα.

Μια πολυκομματική κυβέρνηση, με μοιρασμένες ευθύνες και πολιτική αδυναμία, είναι πολύ πιο εύκολη στον εκβιασμό και την υποχώρηση, ειδικά στα εθνικά ζητήματα. Στην εξωτερική πολιτική, δεν χρειάζονται "συναινέσεις", χρειάζεται ραχοκοκαλιά. Όχι κρυψίνοια και συνυπογραφές που κανείς δεν θα θέλει να υπερασπιστεί.

Δεν τρέφω αυταπάτες: και τώρα γίνονται υποχωρήσεις. Αλλά τουλάχιστον, το πολιτικό κόστος πέφτει σε μία κυβέρνηση, ένα κόμμα, έναν πρωθυπουργό. Όταν θα μοιραστεί το βάρος, τότε θα πέσουν και οι υπογραφές.

Και εκεί πια, θα χαθεί και το τελευταίο φύλλο συκής.

Γιατί η Ελλάδα, η διαρκώς μαλακή και υποχωρητική Ελλάδα, είναι ο αδύναμος κρίκος. Ο εύκολος στόχος. Αν είχαμε ηγέτες με πατριωτικό σθένος, θα στήλωναν τα πόδια, θα υπερασπίζονταν το διεθνές δίκαιο, θα κατήγγελλαν χωρίς διακοπή τους επιθετικούς γείτονες: Τούρκους, Σκοπιανούς, Λίβυους, Αλβανούς.

Θα χτίζαμε συμμαχίες με βάση την ισχύ, όχι τα likes.

Αντ’ αυτού, κατάντησαν τη χώρα περίγελο. Του κλότσου και του μπάτσου.

Η προδοσία Τσίπρα-Καμμένου δεν ξεχνιέται. Και το πολιτικό τους τέλος ήταν φυσικό. Όμως το πρόβλημα δεν λύθηκε. Γιατί η αριστερά με τα ανύπαρκτα εθνικά αντανακλαστικά παραμένει παρούσα, μεταμορφωμένη, επικίνδυνη.

Και το ερώτημα δεν είναι ποιοι φεύγουν, αλλά ποιοι έρχονται. Και κυρίως: ποιος, επιτέλους, θα σταθεί όρθιος για αυτήν τη χώρα.