Πρωθυπουργός… εν αγνοία;

Αν κάτι χαρακτηρίζει διαχρονικά έναν επιτυχημένο πρωθυπουργό, αυτό είναι, ασφαλώς, η πλήρης άγνοια. Άγνοια για τις υποκλοπές. Άγνοια για τις απευθείας αναθέσεις. Άγνοια για τις παρακολουθήσεις. Άγνοια για το τι ψηφίζουν οι υπουργοί του, τι χρεώνεται στους λογαριασμούς του κράτους, τι συμβαίνει στις ΜΚΟ και τι διανέμεται ως «ενημέρωση».

Και, παρόλα αυτά, ή μάλλον χάρη σ’ αυτή την άγνοια, ορισμένοι συνεχίζουν να τον αποκαλούν "ικανό", "ηγέτη", "τεχνοκράτη", και, φυσικά, "καταλληλότερο". Ασχέτως αν τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, αυτός κοιτά τον ορίζοντα με το γνωστό ύφος του ανθρώπου που δεν ξέρει, δεν είδε, δεν άκουσε.

Μα ας σκεφτούμε λογικά:
Αν ένας πρωθυπουργός δεν έχει ιδέα για τα μεγαλύτερα πολιτικά, ηθικά και οικονομικά σκάνδαλα που συμβαίνουν κάτω από τη μύτη του, πώς ακριβώς μπορεί να πείσει κάποιον ότι είναι ικανός να κυβερνά;

Πώς μπορεί να έχει ευθύνη για ένα έθνος, αν δεν μπορεί να ελέγξει ούτε τους στενούς συνεργάτες του, ούτε τις υπηρεσίες του, ούτε τα ταμεία του;
Κι αν όντως δεν έχει ιδέα – τότε το ερώτημα δεν είναι "αν φταίει", αλλά τι δουλειά έχει ακόμη στη θέση του.

Εκτός κι αν ζούμε στην εποχή της πολιτικής αθωότητας, όπου η ασχετοσύνη όχι μόνο συγχωρείται, αλλά ανταμείβεται κιόλας με δεύτερες, τρίτες και τέταρτες θητείες.

Ας είμαστε λοιπόν σαφείς:

🔹 Αν ήξερε, είναι συνένοχος.
🔹 Αν δεν ήξερε, είναι ανεπαρκής.
🔹 Και στις δύο περιπτώσεις, είναι ακατάλληλος.

Αν, λοιπόν, ο μόνος τρόπος να μείνει κάποιος στην εξουσία είναι να μην ξέρει ποτέ τίποτα – ίσως είναι καιρός να τον βοηθήσουμε να συνεχίσει να μην ξέρει τίποτα από το σπίτι του.