Οι στρατηγικές προκλήσεις της Ελλάδας: Από το Αιγαίο στις εσωτερικές παθογένειες

Εθνικά Θέματα και η Θαλάσσια Οριοθέτηση

Αμφισβήτηση των κυβερνητικών "πανηγυρικών εκτιμήσεων" σχετικά με την οριοθέτηση των θαλάσσιων πάρκων.

Ο κ. Κοττάκης επισημαίνει τις τεράστιες διαφορές μεταξύ των αρχικών και των τελικών χαρτών για τα θαλάσσια πάρκα. Ενώ οι πρώτοι χάρτες εκτείνονταν πέραν των 6 μιλίων, εκεί που η Ελλάδα ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα εντός αλιευτικής και δυνητικής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ), ο τελικός χάρτης «εγκλώβισε» την Ελλάδα εντός των 6 ναυτικών μιλίων. Επιπλέον, από τους αρχικούς χάρτες που περιλάμβαναν πολλά νησιά των Δωδεκανήσων, ο νέος χάρτης περιορίζεται στις Κυκλάδες και μόνο δύο νησιά των Δωδεκανήσων, τα Λέβιθα και την Κίναρο, για τα οποία μάλιστα έχει γίνει απόπειρα αφαίρεσης της οικονομικής ζώνης, κάτι που σημαίνει στέρηση δικαιώματος ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας βάσει του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.

Αυτή η «οπισθοχώρηση» θεωρείται προβληματική, καθώς αναμένεται η Τουρκία να παρουσιάσει τους δικούς της χάρτες για θαλάσσια πάρκα, θέτοντας ζητήματα και για άλλες βραχονησίδες των Δωδεκανήσων. Ο κίνδυνος είναι να οδηγηθούμε σε διάλογο για "συνχωροθέτηση" στο κέντρο του Αιγαίου, όπως συνέβη με το τουρκολυβικό μνημόνιο.

Το Ιστορικό Λάθος των 12 Ναυτικών Μιλίων

Ο κ. Κοττάκης τόνισε ότι αποδεικνύεται ιστορικό λάθος το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν επεκτάθηκε στα 12 ναυτικά μίλια ως άμεση αντίδραση στην ανακοίνωση του τουρκολυβικού μνημονίου. Επεσήμανε πως τα νησιά αποτελούν συνέχεια του ηπειρωτικού εδάφους και δικαιούνται την πλήρη εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας. Θύμισε πως στην Διάσκεψη του Δικαίου της Θάλασσας το 1982 στο Μόντεγκο Μπέι, οι τουρκικές θέσεις απορρίφθηκαν και υιοθετήθηκαν μεταξύ άλλων οι ελληνικές θέσεις. Παρόλα αυτά, η Ελλάδα «ροκανίζει» μόνη της τα 12 μίλια από χάρτη σε χάρτη, αδυνατίζοντας την εφαρμογή μιας διεθνούς συνθήκης που της δίνει όλα τα δίκαια.

Προειδοποίησε για την τεράστια ζημιά που προκαλείται όταν στρατιωτικές ασκήσεις της Τουρκίας στο Καστελόριζο εμποδίζουν ακόμη και το ΕΚΑΒ, και εξέφρασε φόβους ότι ένα πρότυπο διχοτόμησης του Αιγαίου θα μπορούσε να μεταφερθεί στην καρδιά του, οδηγώντας στο να ζητάμε άδεια για να πάμε από το ένα νησί στο άλλο.

Γεωπολιτικές Περιπλοκές και Ενέργεια

Η Ελλάδα βρίσκεται «περικυκλωμένη» και σε ενεργειακό επίπεδο. Ο κ. Κοττάκης ανέφερε το παράδειγμα της Chevron, η οποία εξαγόρασε μια αμερικανική εταιρεία με δραστηριότητα στη Λιβύη, η οποία συμπράττει με την κυβέρνηση της Λιβύης για τη χωροθέτηση οικοπέδων που προκαλούν την Ελλάδα. Το ερώτημα είναι πώς η Chevron θα μπορέσει να είναι «υπηρέτης δύο αφεντάδων», δηλαδή να κάνει έρευνες νοτίως της Κρήτης αμφισβητώντας το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ενώ ταυτόχρονα μέσω της εξαγοράς να βρίσκεται στη Λιβύη αμφισβητώντας το ελληνοαιγυπτιακό μνημόνιο.

Σημείωσε επίσης την έλλειψη υποστήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία κάνουν business με τους Τούρκους. Η ιδέα μιας περιφερειακής διάσκεψης για τους υδρογονάνθρακες, που προωθείται και από Αμερικανούς και ζητείται από τον Ερντογάν, έχει ως προϋπόθεση την επίλυση του Κυπριακού.

Η Ελλάδα έχει χάσει πολύτιμο χρόνο και τεράστιες ευκαιρίες να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος, όπως συνέβη και με την απώλεια του δικτύου των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια μετά το πρώτο μνημόνιο. Η χώρα, αν και «χρυσάφι», υποτιμήθηκε από εμάς τους ίδιους.

Εσωτερική Πολιτική Σκηνή και η Κρίση Εμπιστοσύνης

Σε εσωτερικό επίπεδο, ο κ. Κοττάκης ασκεί κριτική στις κυβερνητικές πρακτικές. Αναφέρθηκε στο ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ και την αγανάκτηση των αγροτών που βλέπουν τις πρακτικές που ακολουθούνται. Σημείωσε την αντίφαση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ενώ λέει ότι πολεμά τον λαϊκισμό και το πελατειακό κράτος, ένα πόρισμα της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης δείχνει ότι το πελατειακό κράτος όχι μόνο έχει οικοδομηθεί αλλά και έχει διευρυνθεί επί των ημερών της. Αυτό οδηγεί σε απογοήτευση και αίσθημα «κοροϊδίας» μεταξύ των αγροτών και των εργαζομένων.

Σχετικά με τις εκλογές, ο κ. Κοττάκης εκτίμησε ότι η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική τροχιά. Επεσήμανε ότι η κυβέρνηση πρέπει να συνυπολογίσει τις εξελίξεις από την ευρωπαϊκή εισαγγελία, αλλά και την επίδραση των εθνικών θεμάτων. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να τεθεί το ζήτημα των υδρογονανθράκων ως προεκλογικό χαρτί (π.χ. φθηνά καύσιμα, φθηνό ρεύμα), ανεξάρτητα αν αυτό θα αποδειχθεί πραγματικό σε δύο ή τρία χρόνια.

Τέλος, σχολίασε τη διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών, υπογραμμίζοντας ότι το 70% του ελληνικού λαού παραμένει στην άποψη ότι συνέβη κάτι «πάρα πολύ κακό». Η τακτική της κυβέρνησης να αλλάζει μεθόδους διερεύνησης (από προανακριτική σε φυσικό δικαστή, μετά σε εξεταστική), δίνει την αίσθηση στην κοινωνία ότι κάτι θέλει να κρύψει, κάτι που είναι πολιτικά επιζήμιο.

Ο Ρόλος του Δημοσιογράφου

Ο Μανώλης Κοττάκης έκλεισε τη συζήτηση τονίζοντας τον ρόλο του δημοσιογράφου: δεν είναι να λέει μόνο τα ευχάριστα, αλλά να επισημαίνει τις δυσάρεστες αλήθειες, ακόμη κι αν αυτό τον καθιστά δυσάρεστο. Η αποστολή του δημοσιογράφου είναι να προβληματίζει τους συνομιλητές του και να έχει επίδραση, όχι απλώς αναγνωρισιμότητα.

Η πηγή είναι εδώ

---