Η Τσιτσολίνα, μια γάτα που ήρθε από το πουθενά και βασίλεψε στη σιωπή

Η Τσιτσολίνα

Μια γάτα που ήρθε από το πουθενά και βασίλεψε στη σιωπή

Η αφήγηση μιας συμβίωσης γεμάτης χάρη, νάζι, σφαλιάρες και ανακωχές· εκεί όπου μια γάτα και ένας σκύλος δυο κόσμοι ασύμβατοι– μαθαίνουν σιγά σιγά να στέκονται δίπλα-δίπλα.

Η Τσιτσολίνα

Για να αγαπήσει κανείς μια γάτα, χρειάζεται κάτι παραπάνω από τρυφερότητα. Χρειάζεται περίσσευμα αγάπης, αυτή την πλεονάζουσα ευγένεια της ψυχής που δεν προσδοκά ανταπόδοση. Διότι η γάτα δεν ανήκει σε κανέναν  σου επιτρέπει, ίσως, να συγκατοικείς με τη χάρη της. Ο σκύλος σού δίνεται, σε εμπιστεύεται με μια αγνότητα σχεδόν παιδική. Η γάτα σε μετρά με μάτι αρχαίας βασίλισσας, και μονάχα αν σε βρει αντάξιο, σε πλησιάζει  αθόρυβα, σχεδόν τελετουργικά.

Η δική μου, η Τσιτσολίνα, δεν μπήκε στη ζωή μου με φανφάρες. Ήρθε στον κόσμο τουλάχιστον τον δικό μας από μια μητέρα αδέσποτη, που μια μέρα αποφάσισε να μπει απ’ το ανοιχτό παράθυρο και να γεννήσει στο κρεβάτι μου. Θρόνος και μαιευτήριο μαζί. Τρία γατάκια έφερε. Τα δύο αρσενικά έσβησαν νωρίς, σαν σπίθες μικρές που δεν πρόλαβαν να γίνουν φλόγα. Η Τσιτσολίνα όμως έμεινε. Σταχτιά, μα με κάτι από τη νύχτα στο βλέμμα και το τρίχωμά της. Ένας συνδυασμός καπνού και σκιών, σαν να γεννήθηκε για να πηγαίνει και να έρχεται ανάμεσα στους κόσμους  των ζωντανών, των ονείρων, των σιωπηλών.

Πέρασαν χρόνια. Ο καιρός μ’ εκείνη κυλάει αλλιώς. Δεν ξέρω πότε ακριβώς μπήκαμε στον όγδοο ή τον ένατο χρόνο συμβίωσης. Δεν την σκέφτομαι με χρονολογίες, αλλά με στιγμές: τις νύχτες που κουλουριάζεται στον λαιμό μου σαν ερωτηματικό που ζητά απάντηση στην αγκαλιά μου· τα απογεύματα που κάθεται στο περβάζι και κοιτά έξω σαν να διαβάζει τις σκέψεις του κόσμου, τις φορές που με κοίταξε με εκείνο το αδιαπέραστο, σχεδόν υπερφυσικό βλέμμα που έχουν μόνο οι γάτες  και οι θεότητες.

Κι ύστερα ήρθε ο Άργος.

Ο Άργος είναι το ακριβώς αντίθετο της Τσιτσολίνας. Όπου εκείνη σιωπά, εκείνος γαβγίζει· όπου εκείνη ελίσσεται, εκείνος ορμά με ενθουσιασμό. Την πρώτη φορά που τον είδε, πάγωσε. Ολόκληρο το μικρό της σώμα μαζεύτηκε σε μια κουκίδα με γαμψά νύχια και μάτια που σπίθιζαν φόβο. Ο Άργος, αθώος, πλησίασε σαν παιδί που θέλει να παίξει. Η Τσιτσολίνα τον αντάμειψε με μερικές αποφασιστικές γατίσιες σφαλιάρες. Χωρίς δισταγμό, χωρίς ενοχές.

Από τότε τον φοβάται λιγότερο  κι εκείνος την φοβάται λίγο περισσότερο. Μπορούν να σταθούν κοντά, χωρίς φασαρία, σαν δυο συγκάτοικοι που συμφώνησαν να μη διαφωνούν. Δεν είναι φίλοι. Είναι κάτι άλλο  μια ιδιότυπη συνύπαρξη, σαν εκείνες που υπάρχουν μόνο μέσα στα όρια ενός σπιτιού όπου η καρδιά είναι αρκετά μεγάλη για να χωρέσει τα ασύμβατα.

Η Τσιτσολίνα δεν του χαρίστηκε ποτέ. Δεν γίνεται δική του, όπως δεν έγινε και ποτέ δική μου. Είναι εκεί κι αυτό φτάνει. Μια παρουσία πυκνή, σαν καπνός που δεν φεύγει από το δωμάτιο. Κι όταν τη νύχτα έρχεται αθόρυβα και κουλουριάζεται στον λαιμό μου, δεν ξέρω αν ζητά καταφύγιο ή αν με ευλογεί με την εμπιστοσύνη της.

Όλα τα ζώα είναι όμορφα. Ο σκύλος με την πίστη του, το βλέμμα που καρφώνεται στο δικό σου και ζητά μονάχα να σε ακολουθήσει. Η γάτα, όμως, φέρει μιαν άλλη χάρη. Κάτι το βασιλικό, το αρχαίο, το σχεδόν μεταφυσικό. Είναι μυστήριο που αναπνέει, και πείσμα που σε προκαλεί. Όποιος δεν την αγαπά, ίσως δεν αντέχει να μην είναι το κέντρο του κόσμου της.

Ίσως, απλώς, δεν την έχει γνωρίσει ακόμα.

🐾 Ο Άργος: Ο σκύλος μου, ο σύντροφός μου, ο φύλακάς μου

Ο Άργος ήρθε στη ζωή μου από τύχη  ή ίσως από ανάγκη. Μεγάλος, δυνατός, με μια καρδιά γεμάτη εμπιστοσύνη. Είναι σκύλος δρόμου, αλλά καθόλου αδέσποτος πια. Μαθαίνει, παίζει, με κοιτάει στα μάτια και με ρωτά "τι θα κάνουμε τώρα;". Ο Άργος είναι εδώ για να μου θυμίζει ότι κάθε μέρα μπορεί να είναι καινούργια.

👉 Δες όλες τις ιστορίες του Άργου εδώ.

  

 -------------------------------------------------------------------------