Πώς ξυπνά ο Homo Καναπεus και μαθαίνει να περπατά πάλι

Κάτι περίεργο συμβαίνει στους δρόμους της πόλης τελευταία. Ένα θαύμα; Μια κοινωνική αφύπνιση; Μια προφητεία που εκπληρώνεται; Ή απλώς ένας πανικός μπροστά στην ηλικία και το παραμορφωτικό καθρέφτισμα της παχυσαρκίας;

Περπατάω. Περπατάω χρόνια τώρα. Όχι γιατί είμαι οπαδός του βιγκανισμού ή της ινσταγκραμικής ευεξίας με βήματα, φωτογραφίες και smoothies. Περπατάω γιατί είμαι άνθρωπος. Έχω δύο πόδια. Τα χρησιμοποιώ. Που και που και τα χέρια, κυρίως όταν βρίζω, κρατάω ψώνια ή όταν χαιρετώ κάποιον γνώριμο που, τυχαία, έχει θυμηθεί κι αυτός πως διαθέτει άκρα κάτω.

Και τότε το βλέπω. Τον πρώην εξαφανισμένο. Την κυρία φάντασμα. Τον τύπο που για χρόνια κινείτο αποκλειστικά με τέσσερις ρόδες, ακόμα κι αν ήθελε να πάει στο περίπτερο που είναι… στο ισόγειο της πολυκατοικίας του.

Και τώρα; Περπατά. Γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Μάλλον όχι επειδή έχει καθυστερήσει. Αλλά με το βλέμμα καρφωμένο στο άπειρο και το βήμα αγχωμένο, σαν να προσπαθεί να προλάβει τη ζωή που δεν έζησε. Ή σαν να του είπε ο γιατρός: «Αν δεν περπατήσεις, θα σε πάρει ο διάολος». Και τουλάχιστον αυτός, αντί για αντικαταθλιπτικά, προτίμησε τα σπορτέξ.

Τους παρατηρώ. Οι περισσότεροι είναι παραμορφωμένοι. Όχι από τη φύση. Από τον καναπέ. Από τη διατροφή των διαφημίσεων. Από τη ζωή σε συσκευασία πενταψήφιου delivery. Οι σπονδυλικές στήλες έχουν λυγίσει, λες και κουβαλούν όλα τα έτη της απραξίας τους. Τα πρόσωπα παραδόθηκαν στον χρόνο και στο ζάχαρο. Και τα σώματα… ε, ας πούμε πως ορισμένα σώματα πλέον μοιάζουν περισσότερο με έπιπλα.

Κάποτε ένας γνωστός, βλέποντάς με να περπατώ, μου λέει με ύφος ολίγον περίεργο:

— «Εεε, βλέπω περπατάς…»

— «Ε, ναι», του λέω. «Έμαθα να περπατάω. Δεν γίνεται να μπουσουλάω σαν μωρό για πάντα…»

Σοκαρίστηκε. Μάλλον περίμενε μια πιο “κοινωνικά συμβατή” απάντηση, τύπου “ναι, κάνω βόλτα για αποσυμπίεση μετά το Zoom”. Αλλά όχι. Εγώ περπατάω γιατί έτσι πρέπει. Και γιατί μ’ αρέσει να παρατηρώ.

Κι ύστερα, όπως ήταν αναμενόμενο, ο καθένας συνέχισε στην κατεύθυνσή του. Εκείνος μπροστά, εγώ πίσω, ή το αντίθετο. Έτσι είναι και η ζωή, άλλωστε: Αν δεν περπατήσεις, σε προσπερνάει.

Και τώρα, ξαφνικά, όλο και περισσότεροι θυμούνται να περπατούν. Μάλλον κάτι συνέβη. Κάποιο κλικ. Κάποιο γιατριλίκι. Κάποια αναλαμπή του φόβου του θανάτου. Ή μήπως ήρθε το γήρας και αποφάσισαν να το κοροϊδέψουν περπατώντας δίπλα του σαν να του λένε: «Άντε, κυνήγα με αν μπορείς!»

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν. Ξέρω όμως ότι έχει πλάκα να τους βλέπεις. Να βγαίνουν στο πεζοδρόμιο, σαν φυλακισμένοι που πήραν χάρη. Με μια φόρμα ξεχασμένη από τη δεκαετία του ’90, ένα βλέμμα κενό, και το βήμα… το βήμα της ύστατης προσπάθειας να πουν: «Ζω ακόμα».

Και τους εύχομαι: Καλή πορεία. Αλλά, παιδιά, μια χάρη. Αν θέλετε να σώσετε κάτι παραπάνω απ’ την καρδιά σας, σώστε και λίγο από την αίσθηση του χιούμορ σας. Μη με κοιτάτε λες και περπατώ για επίδειξη. Εδώ ολόκληρη η ζωή περπατάει και δεν την κατηγορεί κανείς.

Αν δεν τους το έλεγε ο γιατρός, ούτε που θα ξεμύτιζαν. Αν δεν είχε το περπάτημα «ιατρική έγκριση», θα συνέχιζαν να θεωρούν ότι είναι μόνο για τους «φτωχούς χωρίς αυτοκίνητο» ή για όσους έχουν σκύλο που τραβάει. Αν δεν τους τρόμαζε το έμφραγμα, ακόμα θα γκουγκλάρανε "πόσα βήματα χρειάζονται για να μη πεθάνεις".

Αν δεν τους το φώναζε ο γιατρός, δεν θα περπατούσαν ούτε για να φτάσουν στην κουζίνα. Η ζωή τους ήταν full delivery και το μόνο πράγμα που έπαιρνε αέρα ήταν ο ανεμιστήρας στο ταβάνι. Αλλά, όταν ο γιατρός είπε: «Ή περπάτημα ή τεφροδόχος», ξαφνικά οι δρόμοι γέμισαν με ανθρώπους που περπατούν… λες και τους έκλεισε ραντεβού με τον Άγιο Πέτρο και προσπαθούν να το αναβάλουν.

🏋️‍♂️ "Η Πρώτη Φορά στο Γυμναστήριο (Μετά από 40 Χρόνια Καναπέ)"

Κάποτε πίστευαν ότι το γυμναστήριο είναι μέρος όπου πάνε κάτι τύποι με σαγιονάρα και μπουκάλι πρωτεΐνης για να θαυμάζουν τους μύες τους στον καθρέφτη. Τώρα όμως, καθώς η χοληστερίνη γράφει διψήφια νούμερα και η πίεση παίζει σαν μανιώδης παλμός EDM, βλέπεις τον κύριο Μπάμπη με το Powerade και τα σοσόνια μέχρι τη γάμπα να προσπαθεί να ανέβει στον διάδρομο.

Δίπλα του η κυρία Ντίνα, πρώην φανατική του κουλουριού με τυρί, παλεύει να ισορροπήσει πάνω σε ένα ποδήλατο που δεν πάει πουθενά. Το πρόσωπό της μοιάζει με σταφίδα σε υγρασία. Το μόνο που κουνιέται πιο πολύ απ’ το πετάλι είναι το βλέμμα απελπισίας της.

Και μετά, η κορυφαία στιγμή: ο γυμναστής με πτυχίο marketing από ιδιωτικό ΙΕΚ, της λέει με ενθουσιασμό:
— "Πάμε δυνατά! Μπορείς!"
Κι εκείνη, με βλέμμα Μήδειας, απαντά:
— "Μπορώ να σε στείλω στον Άγιο Πέτρο. Αυτό μπορώ."

🥦 Η Μετάνοια του Μπρόκολου

Κάποτε το μπρόκολο ήταν απλώς ένα ατυχές αξεσουάρ στο πιάτο. Ήταν αυτό που έσπρωχνες στην άκρη με το πιρούνι, λέγοντας «μπλιάχ» με στόμφο. Οι μόνοι που το έτρωγαν ήταν τα παιδιά στο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ για την Ολλανδία και κάτι φανατικοί της “υγιεινής διατροφής” που μύριζαν αιθέρια έλαια και μιλούσαν για "ντετοξ".

Όμως ήρθε η στιγμή της διατροφικής τιμωρίας. Μετά από δεκαετίες μπουγάτσας, γύρου και μιλφέιγ, ο γιατρός που δεν σήκωνε πολλά, είπε:
«Αν δεν αρχίσεις να τρως μπρόκολο, θα σε βάλουν στο μπλέντερ μαζί με αυτό».

Κι έτσι, ο άλλοτε βασιλιάς της φρυγανιάς και της μαργαρίνης, ο κύριος Μήτσος, στέκεται τώρα με δέος μπροστά στο πιάτο του.
Το μπρόκολο τον κοιτάζει με πράσινο μίσος. Εκείνος το κοιτάζει με βλέμμα ζητιάνου.
«Εγώ κι εσύ... έχουμε παρελθόν», του ψιθυρίζει.
Και το μπρόκολο δεν απαντά, μόνο κρύα εκδίκηση.

Η πρώτη μπουκιά μοιάζει με προδοσία. Η δεύτερη με εξορκισμό. Στην τρίτη, ο οργανισμός αρχίζει να αντιδρά. Θολώνει το βλέμμα, ο ιδρώτας κυλά και μια φωνή μέσα του λέει:
"Αυτή δεν είναι διατροφή… είναι εξιλέωση."

Το μπρόκολο του λέει: «Με λένε Βλαστάρη και ήρθα για εκδίκηση!»

Ο Μητσάρας περνάει κάθαρση σε αργή κίνηση: μια μάχη χωρίς λάδι, χωρίς αλάτι, χωρίς ελπίδα.
Ο σκύλος τον κοιτάει με οίκτο.
Η γάτα είναι έτοιμη να καλέσει τη φιλοζωική για κακοποίηση αφεντικού.
Κι η Παναγία στο βάθος... απλά σιωπά. Ξέρει ότι ήρθε η ώρα της πράσινης μεταμέλειας.