Μητσοτάκης και εξωτερική πολιτική: Ο Πρωθυπουργός των επικίνδυνων επιπολαιοτήτων

Ο Μητσοτάκης σιωπά, η Τουρκία προχωρά, η Ιταλία γελά. Ποιος θα υπερασπιστεί την Ελλάδα;

«Όταν η Ελλάδα μένει απ’ έξω… γιατί ο Πρωθυπουργός της δεν ξέρει να λέει ΟΧΙ»

Όταν η διπλωματία γίνεται παρακολούθημα προσωπικής φιλοδοξίας και κομματικής επικοινωνίας, τότε το τίμημα το πληρώνει η εθνική ασφάλεια και τα εθνικά συμφέροντα.

1. Η απουσία στρατηγικής και η επικοινωνιακή εξάρτηση
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντιμετωπίζει την εξωτερική πολιτική όχι ως στρατηγικό πεδίο μακροπρόθεσμου εθνικού σχεδιασμού, αλλά ως εργαλείο εντυπώσεων, και προσωπικής προβολής. Είτε φωτογραφίζεται ως «αντίπαλος των λαϊκιστών» για να ευχαριστήσει την ευρωπαϊκή ελίτ, είτε πλασάρεται ως σταθερός σύμμαχος της Ουάσιγκτον, δείχνει πως η γεωπολιτική δεν αποτελεί πεδίο μελετημένης δράσης, αλλά βήμα επιβεβαίωσης προς τρίτους.

2. Η στάση απέναντι στις ΗΠΑ και οι παγίδες της μονομέρειας
Η Ελλάδα παραδοσιακά κρατά μια ισορροπημένη στάση απέναντι στους εκάστοτε προέδρους ή υποψηφίους των ΗΠΑ. Αυτή η στάση δεν είναι τυχαία: ο αμερικανικός δικομματισμός λειτουργεί με μεγάλες εναλλαγές εξουσίας, και όποιος παίρνει πρόωρα θέση εκτίθεται. Ο Μητσοτάκης όμως παραβίασε αυτή την αρχή, αφήνοντας να εννοηθεί πως "ποντάρει" μόνο στη μία πλευρά. Ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, και η Αθήνα βρίσκεται εκτεθειμένη, πρόεδρος έχει ήδη δώσει σήματα σαφούς υποστήριξης προς τη Μελόνι, τον Ερντογάν και γενικά προς κυβερνήσεις που εναντιώνονται στην "παγκοσμιοποιητική τάξη πραγμάτων" που υπηρετεί πιστά ο Μητσοτάκης.

3. Ο IMEC και η ιταλική κερκόπορτα της Τουρκίας
Ο λεγόμενος India–Middle East–Europe Economic Corridor (IMEC), που παρουσιάστηκε ως απάντηση στον Νέο Δρόμο του Μεταξιού της Κίνας, θα μπορούσε να είναι χρυσή ευκαιρία για την Ελλάδα. Αντίθετα, βλέπουμε την Ιταλία να λειτουργεί ως δούρειος ίππος της Τουρκίας μέσα σε αυτό το σχήμα, προωθώντας την άμεση διασύνδεση της Άγκυρας, και μάλιστα με δηλώσεις περί θαλάσσιων ζωνών, λες και μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας δεν υπάρχει Ελλάδα!

Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν αντέδρασε. Ούτε απαίτησε επίσημα να μπει η Ελλάδα στο τραπέζι του IMEC ως πυλώνας σταθερότητας της Ανατολικής Μεσογείου, ούτε έθεσε ζήτημα στις Βρυξέλλες για τη στάση της Ρώμης. Έμεινε απλώς θεατής, δείχνοντας ότι δεν έχει στρατηγική διεκδίκησης, αλλά αποδοχής τετελεσμένων.

4. Η αποδοχή της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα – Εθνική αυτοχειρία
Παρά τις απειλές πολέμου, τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου και την κατοχή σχεδόν της μισής Κύπρου, η Τουρκία προωθείται μεθοδικά και με την ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική άμυνας. Το νέο πλαίσιο συνεργασίας της ΕΕ με το ΝΑΤΟ, οι κοινές ασκήσεις, οι χρηματοδοτήσεις και οι τεχνολογικές συμπράξεις εντάσσουν την Τουρκία ως «εταίρο ασφαλείας», ενώ η Ελλάδα περιορίζεται στον ρόλο του… καλού μαθητή που δεν αντιδρά.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να επιλέγει τη σιγή ιχθύος, ενώ αντί να εγείρει θέμα στον Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για την κατοχή της Κύπρου και την επιθετικότητα του τουρκικού καθεστώτος, προτιμά να προωθεί «θετική ατζέντα». Όμως με τον Ερντογάν, η θετική ατζέντα είναι σαν να παίζεις σκάκι με αντίπαλο που παίζει… μπουνιές.

5. Μελόνι, Τραμπ και η νέα τάξη πραγμάτων χωρίς την Ελλάδα
Η συμμαχία που διαμορφώνεται ανάμεσα σε Μελόνι – Τραμπ – Ερντογάν βασίζεται σε κοινά αντισυστημικά και εθνικιστικά χαρακτηριστικά. Ο Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, και η Ιταλία συνεχίσει να λειτουργεί ως πύλη της Τουρκίας στην Ευρώπη, και η Ελλάδα, όπως δείχνουν τα σημερινά δεδομένα, θα βρεθεί απομονωμένη, χωρίς πρόσβαση στο νέο γεωπολιτικό realpolitik.

Και αυτό δεν θα φταίει η Ιστορία. Θα φταίει ο Μητσοτάκης.

Στρατηγική ή υποταγή;

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι για "καλά παιδιά" που θέλουν να γίνουν αρεστά. Είναι για χώρες που ξέρουν τι θέλουν και τι δεν θα ανεχτούν. Η Ελλάδα οφείλει να ανακτήσει το χαμένο κύρος της, να χαράξει δική της αυτόνομη στρατηγική και να πάψει να ακολουθεί γραμμές που εξυπηρετούν άλλους. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με τη στάση του, δείχνει όχι μόνο έλλειψη βούλησης, αλλά και επικίνδυνη αφέλεια και αυτό η Ιστορία δεν θα το συγχωρέσει.