Η ώρα που ακόμη η νύχτα κρατά λίγο χώρο στον ορίζοντα∙ η πόλη κοιμάται, και η σιωπή τυλίγει τα πάντα σαν απαλή κουβέρτα. Ο αέρας έχει εκείνη τη γλυκιά δροσιά που καθαρίζει το μυαλό πριν αρχίσει η φασαρία της μέρας. Οι σκιές είναι μακριές, τα χρώματα μαλακά∙ ένα απαλό γκρίζο που αρχίζει σιγά σιγά να ζεσταίνεται από τις πρώτες σταγόνες φωτός.
Κι εκεί, μέσα σε αυτή την ηρεμία, ακούγεται το πρώτο κάλεσμα∙ το λάλημα ενός περήφανου κόκορα που μοιάζει να αναγγέλλει τον ερχομό του ήλιου. Δεν είναι απλώς ένας ήχος, είναι σαν να χαράζει μια αόρατη γραμμή, χωρίζοντας τη σιωπή από την κίνηση, το χθες από το σήμερα. Σαν να δίνει το σήμα για να ξυπνήσουν τα φύλλα, τα πουλιά, και οι άνθρωποι που ακόμη ονειρεύονται.
📜 Ποίημα
Σιωπή στο κατώφλι της μέρας,
ο κόσμος κρατά την ανάσα του.
Το σκοτάδι μαλακώνει,
το φως απλώνεται δειλά σαν όνειρο που φοβάται να ξυπνήσει.
Κι έρχεται τότε,
το λάλημα του κόκορα— καθάριο, περήφανο, ατόφιο.
Ραγίζει τον ουρανό,
και μέσα στη ρωγμή του
κυλά το πρώτο φως.
Σαν να υπογράφει η φύση
το συμβόλαιο της νέας μέρας.
🙏 Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο και θέλεις να στηρίξεις τη δουλειά μου,
0 Σχόλια
Παρακαλούμε σχολιασμούς επί της ουσίας.
Τα σχόλια σας δεν περνάν από έλεγχο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα θίγουν κάποιον προσωπικά με βρισιές και συκοφαντίες.
Τέτοιου είδους σχόλια δεν περνάν από έλεγχο, αλλά θα διαγράφονται μετά την δημοσίευση.
Παρακαλούμε να γράφετε σε πεζά και όχι κεφαλαία
-------------------------------------------------------------------------
Οι απόψεις του ιστολογίου δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν με τα περιεχόμενα στου άρθρου.
Ο ΔΙΚΤΥΟΥΡΓΟΣ ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα - αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω, φόρμας επικοινωνίας.
Ευχαριστούμε